ECLI:NL:RBROT:2026:10920

1. De procedure

Het dossier bestaat uit de volgende processtukken:

de dagvaarding van 20 juli 2026, met bijlagen;

de mail namens [gedaagde] van 3 augustus 2026, met bijlagen;

de akte van Spring met een wijziging van de eis, met bijlagen;

de spreekaantekeningen van beide partijen.

Op 13 augustus 2026 heeft de kantonrechter de zaak tijdens een zitting met de partijen en de gemachtigden besproken.

2. De beoordeling

[gedaagde] huurt een woning van Spring. Volgens Spring heeft [gedaagde] regelmatig een huurachterstand, zoals ook nu. Verder slaat zij volgens Spring persoonlijke spullen op in de gemeenschappelijke ruimtes en zorgt ze voor overlast. Spring eist dat [gedaagde] wordt veroordeeld om de woning te ontruimen. Als die eis niet wordt toegewezen wil Spring dat [gedaagde] wordt veroordeeld om haar spullen niet meer op te slaan in gemeenschappelijke ruimtes en geen overlast te veroorzaken. Daarnaast eist ze dat [gedaagde] wordt veroordeeld om de huurachterstand te betalen, met buitengerechtelijke kosten, en de huur over toekomstige maanden.

[gedaagde] is het niet eens met de eis. De huurachterstand klopt volgens haar niet. Ze voert aan dat ze inmiddels ook geen spullen meer opslaat in gemeenschappelijke ruimtes. De overlast valt volgens haar wel mee en komt ook door de eigenschappen van het gebouw en het gedrag van haar buren.

De kantonrechter veroordeelt [gedaagde] niet om de woning te ontruimen. De andere eisen van Spring worden wel grotendeels toegewezen. In dit vonnis licht de kantonrechter dit toe.

De Nederlandse rechter is bevoegd en Nederlands recht geldt

Dit is een internationale zaak, omdat Spring in Luxemburg is gevestigd. De kantonrechter moet daarom beoordelen welke rechter bevoegd is en welk recht geldt.

Omdat het gaat om de huur van een woning die in Nederland ligt, is de Nederlandse rechter bevoegd (artikel 24 lid 1 EEX-vo) en is Nederlands recht van toepassing (artikel 4 lid 1 onder c Rome I-vo).

[gedaagde] hoeft de woning niet te ontruimen

De kantonrechter veroordeelt [gedaagde] in dit kort geding niet om de woning te ontruimen. Daarvoor zou alleen ruimte zijn als het heel aannemelijk is dat de eis in een gewone procedure (bodemprocedure) zal worden toegewezen. De kantonrechter moet in kort geding ook terughoudend zijn, omdat een veroordeling om een woning te ontruimen hele grote impact heeft en moeilijk ongedaan gemaakt kan worden.

Volgens Spring komt [gedaagde] op een aantal punten de afspraken uit de huurovereenkomst niet na:

Er is regelmatig sprake van een huurachterstand; zo ook op dit moment.

[gedaagde] slaat spullen op in de gemeenschappelijke ruimtes.

[gedaagde] zorgt voor geluidsoverlast.

Er zijn verschillende conflicten/incidenten geweest met buren.

De kantonrechter gaat hierna op deze punten in en licht zij toe waarom zij het niet aannemelijk genoeg vindt dat de huurovereenkomst om deze redenen in een bodemprocedure wordt ontbonden.

Er is een huurachterstand, maar geen structurele wanbetaling

Volgens Spring is er op dit moment sprake van een huurachterstand van € 291,78. Zij heeft bij haar akte een actuele specificatie gevoegd, waaruit blijkt hoe ze dat bedrag heeft berekend. [gedaagde] heeft die achterstand betwist. Zij voert aan dat ze zelfs teveel huur heeft betaald, maar dat heeft ze niet onderbouwd. Ze heeft niet concreet gemaakt wat er mis zou zijn met de berekening van Spring. De kantonrechter gaat er daarom vanuit dat er inderdaad sprake is van een achterstand van € 291,78. Aangezien de huur van [gedaagde] € 233,82 per maand is, gaat dit om een huurachterstand van ruim een maand. In mei was die achterstand nog ongeveer € 1.000,- oftewel ruim vier maanden.

Volgens Spring betaalt [gedaagde] structureel de huur te laat of niet. Dat is onvoldoende aannemelijk. De specificatie begint pas bij november 2025. Voor de maanden daarna klopt de stelling van Spring. Volgens [gedaagde] hangt dit echter samen met de gebreken die speelden in de woning. [gedaagde] huurt de woning al ruim 35 jaar. Spring heeft niet gesteld dat er eerder sprake was van wanbetaling. Dat is ook uit niets gebleken.

De spullen in gemeenschappelijke ruimtes zijn inmiddels opgeruimd

Er is geen discussie over dat [gedaagde] een lange periode persoonlijke spullen in het gemeenschappelijke deel van de opbergzolder had staan. De partijen zijn het er ook over eens dat dit niet de bedoeling is. Spring heeft al sinds 2023 aan [gedaagde] gevraagd of zij dit wilde opruimen. Uiteindelijk heeft ze dit pas recent gedaan, onder druk van deze procedure.

Volgens Spring heeft [gedaagde] hiermee een onveilige situatie veroorzaakt, omdat zo de brandgang werd geblokkeerd. Dit heeft [gedaagde] betwist. Dat kan de kantonrechter nu daarom niet vaststellen. Het is in ieder geval onwenselijk dat [gedaagde] haar spullen in het gemeenschappelijke deel van de opbergzolder laat staan. De gemeenschappelijke gedeeltes zijn voor gemeenschappelijk gebruik. Als iedereen daar zijn persoonlijke spullen neer zou zetten, wordt het een rommel en zijn de persoonlijke ruimtes niet meer goed te bereiken.

De kantonrechter kan in dit kort geding niet vaststellen hoe ernstig de geluidsoverlast is

Volgens Spring zorgt [gedaagde] daarnaast voor ernstige geluidsoverlast. Ze heeft als onderbouwing daarvan e-mails overhandigd. Het gaat vooral om e-mails van de onderburen, die al sinds 2021 klagen over bonken of stampen op de vloer.

[gedaagde] heeft tijdens de zitting aangevoerd dat dit deels komt doordat haar woning houten vloeren heeft, zonder goede geluidsisolatie. Dat volgt ook uit de e-mails die Spring bij de dagvaarding heeft gevoegd. Volgens [gedaagde] klopt het wel dat zij af en toe op de vloer stampt, maar ze zegt dat ze dit doet als zij zelf overlast ervaart omdat de buren harde muziek draaien.

Het is de kantonrechter uit de e-mails bij de dagvaarding duidelijk dat de onderburen geluidsoverlast ervaren. Maar overlast is een subjectief begrip. Uit de e-mails kan de kantonrechter niet concreet afleiden hoeveel geluid [gedaagde] feitelijk maakt. Ook kan de kantonrechter nu zonder verdere bewijslevering niet vaststellen in hoeverre de overlast (mede) wordt veroorzaakt door de vloer (zonder geluidsisolerende ondergrond). Verder is nu niet vast te stellen of het klopt dat [gedaagde] alleen herrie maakt door te stampen op de vloer doet als de buren muziek draaien. Uiteraard is het nooit een goede oplossing om geluidsoverlast te beantwoorden met geluidsoverlast, maar het is wel relevant voor de context.

De overige incidenten zijn niet betwist

Er is verder volgens Spring nog sprake van een aantal andere incidenten.

[gedaagde] gooit de voordeur regelmatig hard dicht, waardoor het mechanisme om de deur vanaf boven open te doen kapot gaat.

[gedaagde] scheldt de buren uit.

[gedaagde] heeft een keer koffie naar beneden gegooid, die op de ramen van de onderburen is gekomen.

[gedaagde] heeft een keer een sigaret naar beneden gegooid.

Deze incidenten zijn niet door [gedaagde] betwist. Zij heeft alleen aangevoerd dat dit voortkomt uit de spanningen tussen de buren, omdat hun levensstijlen met elkaar botsen. Dat is (uiteraard) geen rechtvaardiging voor deze incidenten.

De ontruiming wordt afgewezen

De kantonrechter concludeert dat [gedaagde] zich niet als een goede huurder gedraagt (artikel 7:213 BW). Daarbij vindt de kantonrechter het zorgelijk dat [gedaagde] weinig inzicht lijkt te tonen in haar eigen aandeel in de ontstane situatie. De kantonrechter vindt het echter niet aannemelijk genoeg dat dit gedrag in een gewone procedure ernstig genoeg is voor het ontbinden van de huurovereenkomst (artikel 6:265 BW). Daarvoor is van belang dat de huurachterstand inmiddels grotendeels is ingelopen en dat de spullen inmiddels weg zijn uit de gemeenschappelijke ruimte. Het grote verwijt dat nu nog overblijft is de geluidsoverlast, maar juist die kan de kantonrechter nu niet goed beoordelen. De onbetwiste incidenten horen uiteraard niet thuis in een normale relatie tussen buren, maar die zijn naar voorlopig oordeel van de kantonrechter niet zo ernstig dat ze ontbinding kunnen rechtvaardigen, ook niet als ze samengenomen worden met de andere tekortkomingen.

Bij dit alles speelt ook mee dat [gedaagde] al sinds 1991 in dit huis woont, bijna zestig jaar oud is en een kwetsbare gezondheid heeft. De gevolgen van een ontbinding van de huurovereenkomst zouden voor haar erg groot zijn.

Omdat de kantonrechter het dus niet aannemelijk genoeg vindt dat in een gewone procedure de huurovereenkomst wordt ontbonden, wordt de geëiste ontruiming afgewezen.

[gedaagde] moet de gemeenschappelijke ruimte ontruimd houden

Spring is bang dat [gedaagde] opnieuw spullen in de gemeenschappelijke ruimtes zal zetten. Zij eist daarom dat zij wordt veroordeeld om die spullen verwijderd te houden. Tegen de toewijzing van die eis heeft [gedaagde] geen bezwaar gemaakt. Die wordt daarom toegewezen.

De bepaling dat de deurwaarder eventueel de ruimte mag ontruimen neemt de kantonrechter niet over in de beslissing. In de wet staat namelijk al dat de deurwaarder dat mag (artikel 556 Rv) en dat hij daarbij de hulp van politie en justitie kan inroepen (artikel 444 en 557 Rv).

[gedaagde] mag geen overlast veroorzaken

Spring eist verder dat [gedaagde] wordt veroordeeld om te stoppen met het veroorzaken van overlast, waaronder geluidsoverlast en het onfatsoenlijk behandelen van haar buren. Ook tegen de toewijzing van deze eis heeft [gedaagde] geen bezwaar gemaakt. Deze is bovendien gebaseerd op normale huurdersverplichtingen en wordt daarom toegewezen.

Spring vraagt de kantonrechter om hier een dwangsom aan te koppelen. Dat doet de kantonrechter. Zij stelt die vast op € 200,- per overtreding, met een maximum van € 10.000.

[gedaagde] moet de huurachterstand en toekomstige huur betalen

Zoals hiervoor is geoordeeld vindt de kantonrechter het voldoende aannemelijk dat er sprake is van een huurachterstand van € 291,78. De eis om [gedaagde] te veroordelen om die te betalen wordt daarom toegewezen.

Spring eist dat zij ook wordt veroordeel om de toekomstige huur te betalen van € 233,82 per maand. Die eis is op de overeenkomst gebaseerd en wordt daarom toegewezen.

[gedaagde] hoeft geen vergoeding van incassokosten te betalen

De vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten wordt afgewezen. Spring heeft pas recht op een vergoeding als een brief is gestuurd waarin [gedaagde] de kans heeft gekregen om binnen vijftien dagen na ontvangst van de brief alsnog zonder extra kosten te betalen (artikel 6:96 lid 6 BW). In die brief moet ook staan welk bedrag aan buitengerechtelijke kosten betaald moet worden als [gedaagde] niet op tijd betaalt. Hoe hoog dit bedrag mag zijn staat in het Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten. In de brief die aan [gedaagde] is gestuurd staat een hoger bedrag dan is toegestaan. Het bedrag mag namelijk alleen maar berekend worden op basis van één huurtermijn waarop de aanmaning ziet, omdat de termijnbedragen lager zijn dan € 266,67 (artikel 6:96 lid 8 BW en Besluit vergoeding voor buitengerechtelijke incassokosten). Dat heeft Spring niet gedaan. De brief voldoet dus niet aan de wet.

De partijen moeten hun eigen proceskosten dragen

De kantonrechter bepaalt dat de partijen de eigen proceskosten dragen, omdat zij allebei voor een deel ongelijk krijgen. Dat betekent dat zij geen vergoeding hoeven te betalen voor de kosten die de andere partij heeft gemaakt.

Dit vonnis is uitvoerbaar bij voorraad

Dit vonnis wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard, omdat Spring dat eist en [gedaagde] daar geen bezwaar tegen heeft gemaakt (artikel 233 Rv). Dat betekent dat het vonnis meteen mag worden uitgevoerd, ook als één van de partijen aan een hogere rechter vraagt om de zaak opnieuw te beoordelen.

Hoe verder?

Het is de kantonrechter uit het dossier en tijdens de zitting wel duidelijk geworden dat de onderlinge verhoudingen tussen [gedaagde] en de andere bewoners van het pand waarin de woning van [gedaagde] zich bevindt op het moment slecht zijn. Dat is voor niemand prettig. Zowel [gedaagde] als haar buren hebben dezelfde wens, namelijk rustig wonen. De kantonrechter moedigt de partijen aan om mogelijk onder begeleiding van een neutrale derde zoals een mediator of buurtbemiddelaar met elkaar om tafel te gaan, om te zien hoe ze elkaar daarbij kunnen helpen. Tijdens de zitting werd duidelijk dat dit al lang niet is gebeurd. Wellicht biedt dit een uitweg uit deze situatie.

3. De beslissing

De kantonrechter:

veroordeelt [gedaagde] om haar eigendommen verwijderd te houden uit de gemeenschappelijke ruimtes van het pand de [adres];

veroordeelt [gedaagde] om het veroorzaken van overlast voor omwonenden, waaronder geluidsoverlast en de onfatsoenlijke behandeling van omwonenden, te staken en gestaakt te houden, op straf van een dwangsom van € 200,- per overtreding, met een maximum van € 10.000,-;

veroordeelt [gedaagde] om aan Spring € 291,78 te betalen en vanaf 1 september 2026 steeds uiterlijk de eerste dag van de maand de geldende huurprijs, die nu € 233,82 bedraagt;

bepaalt dat de partijen de eigen proceskosten dragen;

verklaart dit vonnis uitvoerbaar bij voorraad;

wijst al het andere af.

Dit vonnis is gewezen door kantonrechter mr. I.W.M. Laurijssens en in het openbaar uitgesproken.

33394