RECHTBANK ROTTERDAM
locatie Rotterdam
zaaknummer: 11790572 CV EXPL 25-15290
Proces-verbaal van de mondelinge uitspraak van de kantonrechter op basis van artikel 29a lid 1 Wetboek van Burgerlijke Rechtsvordering op 16 juni 2026
in de zaak van
B.V. [bedrijf 1] ,
die handelt onder de naam [handelsnaam] ,
vestigingsplaats: [vestigingsplaats 1] ,
eiseres,
gemachtigde: mr. B.E.J. Caminada,
tegen
[bedrijf 2] B.V.,
vestigingsplaats: [vestigingsplaats 2] ,
gedaagde,
vertegenwoordigd door: [persoon A] .
De partijen worden hierna ‘ [eiseres] ’ en ‘ [gedaagde] ’ genoemd.
De kantonrechter is mr. Th. Veling en de griffier is mr. R.A.M. van der Heijde.
Aanwezig zijn:
1. De beoordeling
Waar gaat de zaak over?
Op grond van een tussen partijen gesloten overeenkomst heeft [eiseres] in opdracht van [gedaagde] vanaf augustus 2018 diensten verricht voor de verhuur van twee winkelruimtes in [plaats] . In artikel 6 van de op schrift gestelde overeenkomst is verkort weergegeven bepaald dat als de opdracht wordt ingetrokken of teruggegeven de opdrachtgever de advertentiekosten verschuldigd is en ook een vast bedrag van € 250,- exclusief btw voor diverse diensten en kosten. In artikel 2 is bepaald dat na verloop van het eerste jaar jaarlijks € 175,- exclusief btw in rekening wordt gebracht voor internetaanmeldingen. De werkzaamheden van [eiseres] hebben geleid tot de verhuur van één van de winkelruimtes. Na intrekking van de opdracht heeft [eiseres] op 8 januari 2025 een factuur aan [gedaagde] doen toekomen, waarmee € 973,75 bij haar in rekening is gebracht, te weten € 250,- conform artikel 6 en € 525,- (3 x € 175,-) aan internetkosten, plus 21% btw. [gedaagde] heeft aan [eiseres] meegedeeld het niet eens te zijn met het bedrag. Na betalingsherinneringen heeft [gedaagde] ook tegengeworpen dat zij de sleutel van één van de winkelruimtes niet teruggekregen heeft. [eiseres] heeft vervolgens te kennen gegeven dat de sleutel kan worden opgehaald bij haar kantoor in [vestigingsplaats 1] . Dat heeft [gedaagde] niet gedaan en het bedrag van € 937,75 is niet betaald, ook niet na aanmaning. Vervolgens is [eiseres] tot dagvaarding overgegaan.
[eiseres] eist bij vonnis, uitvoerbaar bij voorraad, [gedaagde] te veroordelen tot betaling aan haar van € 1.124,50, te weten € 937,75 aan hoofdsom, € 140,66 aan buitengerechtelijke incassokosten en € 46,09 aan verschuldigd geworden rente, plus de handelsrente over de hoofdsom vanaf 27 juni 2025. Met veroordeling van [gedaagde] in de proceskosten.
[gedaagde] is het niet eens met de eis.
Partijen hebben op de zitting hun standpunten toegelicht. Vervolgens wordt de zitting korte tijd geschorst, waarbij de kantonrechter meedeelt te overwegen mondeling uitspraak te doen en hierover te zullen gaan nadenken. Na hervatting van de zitting doet de kantonrechter op de zitting in aanwezigheid van partijen mondeling uitspraak.
Wat is het oordeel?
De uitkomst is dat de eis wordt toegewezen. Dat betekent dat [gedaagde] het geëiste bedrag moet betalen aan [eiseres] . De kwestie over de sleutel staat hier los van. Dit wordt als volgt toegelicht.
[eiseres] heeft recht op betaling van de factuur. Dat volgt uit artikel 6 van het contract. Niet is van belang dat het contract betrekking had op twee panden en dat het ene pand is verhuurd zodat de opzegging alleen op het niet verhuurde pand betrekking had. Het blijft namelijk een opzegging van de overeenkomst.
[gedaagde] wil niet betalen zolang de sleutel niet is teruggegeven. Juridisch gezien is dit een opschorting van de verplichting tot betaling zolang [eiseres] haar verplichting tot teruggave van de sleutel niet nakomt. Zo’n opschorting wordt geregeld door artikel 6:52 BW. Volgens die regeling moet er sprake zijn van een redelijke balans tussen de beide verbintenissen. Die balans is hier niet. Tegenover de factuur van ruim € 900,- staat de teruggave van een sleutel, terwijl ter zitting naar voren is gekomen dat [gedaagde] over een andere sleutel beschikt. Zij kan dus nog steeds haar pand binnen. Het feit dat de sleutel nog niet is teruggegeven rechtvaardigt daarom niet dat de factuur niet wordt betaald. Het beroep op opschorting gaat dus niet op. [gedaagde] wordt veroordeeld tot betaling van het factuurbedrag. Voor de duidelijkheid: [eiseres] moet de sleutel uiteraard wel teruggeven, maar de betaling staat hier los van. Over de hoofdsom van € 937,75 is handelsrente verschuldigd. Tevens zijn de buitengerechtelijke incassokosten van € 140,66 toewijsbaar. De eis op dit punt is onderbouwd en niet betwist. Het is redelijk dat kosten zijn gemaakt om het openstaande bedrag te innen en ook de hoogte van het geëiste bedrag is redelijk.
Omdat [gedaagde] in het ongelijk wordt gesteld, wordt zij veroordeeld in de proceskosten. Die worden vastgesteld op € 119,40 aan dagvaardingskosten, € 340,- aan griffierecht, € 288,- aan salaris voor de gemachtigde (2 punten x € 144,-) en € 72,- aan nakosten. Dat is in totaal € 819,40. Hier kan nog een bedrag bij komen als dit proces-verbaal wordt betekend.
Deze uitspraak wordt uitvoerbaar bij voorraad verklaard.
2. De beslissing
De kantonrechter:
veroordeelt [gedaagde] om aan [eiseres] te betalen € 1.124,50 met de wettelijke handelsrente zoals bedoeld in artikel 6:119a BW over € 937,75 vanaf 27 juni 2025 tot de dag dat volledig is betaald;
veroordeelt [gedaagde] in de proceskosten, die aan de kant van [eiseres] worden vastgesteld op € 819,40;
verklaart deze uitspraak uitvoerbaar bij voorraad.
Dit proces-verbaal is op 18 juni 2026 opgemaakt en ondertekend door de kantonrechter.